Home » Archive by category "YazıYORUM"

De Armeense kwestie: een objectiever en completer beeld

De laatste tijd horen we steeds meer over de Armeense kwestie. Zowel in de Nederlandse als in de buitenlandse media wordt de kwestie vooral gebruikt om de Turken te beschuldigen van massamoord op de Armeniërs. Dit jaar wordt de 100ste jaar op de gebeurtenis van 1915 herdacht en krijgt deze zaak hierdoor extra aandacht. Echter is er tot op heden nooit geluisterd naar de Turken, of mensen die in die tijd hebben geleefd of wetenschappers en historici die de genocide tegenspreken. Hierdoor is een rechtvaardige en objectieve uitspraak nooit mogelijk en blijft het altijd een politieke middel.

Dit gedrag van de pers doet me herinneren aan de discussie tussen mij en een mede-student op de universiteit. Hij hield vast dat er sprake is van een genocide. Ik gaf enkele voorbeelden over de gebeurtenissen in het district waar mijn grootouders leefden, waar destijds duizenden Armeniërs woonden. Na de WO I werd in 1919 het district ‘Maraş’ namelijk bezet door het Engelse leger. Deze droegen het land over aan de Fransen. Armeniërs in het oosten van het Ottomaanse Rijk hadden al langer het idee om een “Groot Armenië” te stichten. Hiervoor hadden ze in eerdere jaren steun gevraagd en gekregen van de Russen (in het noordoosten van het land). In Maraş kregen ze op een vergelijkbare manier steun van het Franse leger. Armeniërs werden bewapend door de Fransen en hielden samen de ‘wacht’ op de straat. Turkse (Ottomaanse) soldaten waren wel aanwezig, maar door het verliezen van de oorlog kwamen ze onder controle te staan van de bezetters en konden niets voor de veiligheid van de bevolking betekenen. De bezetters en de bewapende Armeniërs zorgden voor verontrusting binnen de Turkse gemeenschap door onzorgvuldige handelingen (zoals het lastig vallen van vrouwen, beledigingen van Turken en mishandelingen van onschuldige mensen). Uiteindelijk heeft deze verontrusting geleid tot meerdere gevechten tussen de groepen. Armeniërs vielen met de steun van Fransen Turken aan, ongeacht of ze vrouwen, kinderen of ouderen waren. Turken hadden zich hiertegen verzet en vormden een burgerlijke tegenbeweging. Zonder de hulp van het leger kwam het Turkse volk tot overwinning tegen de bezetters en tegen hun Armeense assistenten. Dit was pijnlijk, omdat de Turken en Armeniërs eigenlijk jarenlang buren waren en nauwe contacten hadden met elkaar, maar nu het wederzijdse vertrouwen definitief was verbroken. Samen met de Fransen trokken ook de Armeniërs weg uit het land. De Nederlandse pers schrijft in haar recente nieuwsartikelen heel vriendelijk dat Armeniërs en Fransen een speciale band met elkaar hebben. Nu weet u dus hoe die banden zijn ontstaan. En u weet nu ook dat er in 1919 nog genoeg Armeniërs leefden om een strijd aan te gaan met de Turken (in tegenstelling tot de uitspraken over het jaar 1915 waarin de ‘genocide’ plaatsgevonden zou hebben en dus in de latere jaren geen Armeniërs meer zouden leven). Overigens is bijvoorbeeld Kerkor (Kirk) Kerkorian, een beroemde miljardair in Californië, afkomstig uit Maraş. Vele Armeniërs hebben uit eigen veiligheidsoverwegingen het land samen met de bezetters verlaten. Momenteel leven er ruim 7 miljoen Armeniërs buiten Armenië (bron: Armenia Diaspora). In Turkije leven er nog steeds veel mensen met een Armeense komaf. Sommige (in het westen van het land) laten dit ook blijken, maar sommigen hebben hun identiteit verborgen. Zo leven er in de dorpen van Maraş zogenaamde Alevitische Koerden. Qua fysiek en levenswijze vertonen de meeste van deze groepen geen banden met noch de Koerden als de Alevieten. Een Aleviet die de Profeet Muhammed vervloekt en als vijand ziet, is praktisch onmogelijk. Maar dit gebeurt wel in deze dorpen. Het vermoeden dat deze mensen van Armeense afkomst zijn, is met een onderzoek van Prof. Dr. Yusuf Halaçoğlu (ex-voorzitter Turkse Historische Vereniging) ook bevestigd. Een andere bevestiging hiervan zou kunnen zijn dat de strijders van de terreurbeweging PKK, die pleit voor een marxistische Koerdistan, voornamelijk bestond uit Armeniërs. De PKK wordt ook beschouwd als een opvolger van de terroristische ASALA (Armenian Secret Army for the Liberation of Armenia), die tevens een marxistisch-leninistisch ideologie hanteerde en aanslagen heeft gepleegd op tientallen Turkse diplomaten in verschillende landen. De student die dit allemaal aanhoorde zei nog steeds: “dat kan, maar de genocide heeft toch plaatsgevonden”. Ik reageerde tenslotte: “think out of the box. Deze gebeurtenissen zijn geen eeuw oud. Onze grootouders hebben in die tijd geleefd. Jij kunt ze met je gebrekkige kennis niet bestempelen als leugenaars. In dit hele verhaal ga ik amper voor de beschuldiging van de Armeniërs. De kolonisten zijn de eigenlijke boosdoeners! Wat had Frankrijk bijvoorbeeld in Maraş te zoeken? Hoe konden de Engelsen Maraş overdragen aan de Fransen, alsof het hun eigen grond was? Wat wilden de Russen bereiken? Is het toeval dat de orde binnen het Rijk verstoord werd met het binnenvallen van de vijanden? Is het trouwens niet dat de genoemde landen zelf talloze genocides en deportaties hebben verricht elders op de wereld? Door wie werd de Krim bijvoorbeeld bewoond? Kortom: grootmachten houden van het opzetten van vijandschappen. Trap hier niet in en stel je niet beschikbaar als een pion voor dit spel!”

Door ongeveer vergelijkbare situaties zoals in Maraş, zijn er in het Ottomaanse Rijk toch enkele honderdduizenden Armeniërs met een officiële bevel gedeporteerd naar het huidige Syrië (dit was toen ook land van het Ottomaanse Rijk). Weliswaar zijn ze niet overgebracht naar gaskamers en zijn ze daar ontvangen en gehuisvest door de lokale autoriteiten. Maar de omstandigheden waren bepaald niet luxe te noemen, het Ottomaanse Rijk was echter ook ten einde, het was aan alle fronten bezig om het land te verdedigen tegen de nieuwe grootmachten en alle middelen waren bovendien zo goed als uitgeput. Over deze gebeurtenis in 1915, wat dus door onkundige mensen bestempeld wordt als ‘genocide’, kunt u lezen in het artikel op de website van TASA (Turkse Academische Studenten en Alumni Associatie). Deze heeft officiële documenten gebruikt van Turkse, Armeense en andere buitenlandse bronnen. Hierdoor verkrijgt u een completer en objectiever beeld omtrent de gebeurtenissen.
Klik hier om het artikel op tasa.nl te lezen.

Hollanda’daki yabancılar gerçekten yetenek mi?

Havanın tek günde 40 kez değiştiği bugünlerde arabanın içerisinde biriken litrelerce yağmur suyunu temizledikten sonra apar topar Tilburg Üniversitesinde faaliyet gösteren Türk öğrenciler derneği Stichting NBA’nın ve diğer organizasyonların düzenlemiş olduğu “Van gastarbeider tot toptalent (Misafir işçi konumundan büyük yeteneklere) sempozyumuna katıldım. Başta şunu ifade etmem gerekiyor ki, mekan üniversite olunca (dolayısıyla sadece Türklerin bulunmadığı bir yer) alışıla geldiğimizden daha farklı organizasyonlara şahit oluyoruz (olumlu manada). Program esnasında güldük, eğlendik, düşündük, taşındık, andık, anladık.. Belki de en önemlisi bu sonuncusuydu: anlamak.

Salonun yarısına yakın olduğu programda sunuculuğu Ersin Kiriş yaptı. Genç sunucu normalde sunuculuk, yazarlılık ve habercilik yapıyor. Herhangi bir diploması olmadığını ifade eden Kiriş, buna rağmen sunuculuk yeteneğini program süresince başarıyla sergiledi. İlk olarak sempozyumdaki konularla alakalı önceden sokaktaki insana sorulan soruları izledik bir filmde. Yorum verenleri şu kategorilere ayırabiliriz: ciddiler, komikler, ‘fikrim yok’cular veyahut fikirsizler, yirmi yüzlüler ve uzaylılar..

Filmin ardından Kiriş ilk konuşmacı olarak Chris Huinder’i takdim etti. Forum (çok kültürlü konular enstitüsü) yetkilisi Huinder, istatistiklerle Hollanda’daki göçmen gruplarının nesilden nesile eğitim durumu hakkında bilgiler verdi. En önemli sonuçlar ise şunlardı:

  • Eğitimdeki zaafların bazen normal karşılanması gerekiyor, zira velilerin eğitim durumları çoğunlukla düşük (ve hatta bazen hiç yok).
  • Hollanda’da büyüyen/yetişen gençlerin yüksek okullardaki sayıları ve başarıları gün geçtikçe çoğalıyor. 15 Yıllık bir sürede yüksek eğitim görenlerin sayısı ikiye katlandı.
  • Göçmen gruplarındaki bu yükseliş bir kuşakta iki kat olurken, eğitim durumu düşük olan Hollandalı ailelerde bu yükseliş ancak üç nesilde elde edilebiliyor.
  • Bunun gerekçesi öncelikle eğitimsizliğin getirdiği zor şartların farkında olup, iyi bir yere varmanın azim duygusu.
  • Sorulan soru üzerine bu rakamlardan bir çok basın kuruluşu ve diğer kurumların habersiz olduğu belirtildi. Huinder bu durumu “medya için iyi haber, kötü haberdir” şeklinde kısa ve öz bir yorumla açıkladı.

İkinci konuşmacı olarak Mohammed Benzakour mikrofona geçti. Yazarlılık, köşe yazarlılığı ve şairlik yapan Benzakour’un bakış açısı tamamen farklıydı. Ne rakamlara dayalıydı, ne istatistiklere. Eğitim veya öğretim ile elde edilen başarının yetenek sayılamayacağını savundu Fas asıllı yazar. Asıl üstün yeteneğin insanın öğrendiğinin dışında birşeyi başarılı şekilde yapabilmesi olduğunu söyledi. Ve bunun için son derece düşündürücü örneği vardı. Verdiği örnek şu şekildeydi:

Zamanında dedelerimiz, babalarımız kendi ülkelerini, kendi memleketlerini, kendi kültürlerini, kendi eş, dost, akrabalarını ve diğer herşeylerini geride bırakıp; dilini-dinini bilmedikleri, yabancı sokaklarda gördükleri ve tanımadıkları yüzlerin bulunduğu ülkeye sırf geleceklerini kurabilmek, kendilerinden sonra gelecek nesillere elverişli şartlar oluşturma düşüncesiyle geldiler.. Hakikaten bu değil midir gerçek başarı ve yetenek? Elinden tutan yok, haline bakan yok, kendi ayakların üzerinde zorlu bir hayat mücadelesi..

Anlamıştık ve büyüklerimizi anmıştık.. Salondaki öğrenciler yazarın bu bakış açısını son derece içtenlikle alkışlarken, Benzakour daha önce devlet ahkamına bulunduğu bir talepten bahsetti. Hollanda’nın savaş sonrası yeniden kalkınması için büyük katkıda bulunan ve zorlu şartlar altında hayat mücadelesi veren büyüklerimizin anısına henüz bir çoğu hayattayken her eyalete birer anıt yapılması gerektiğini söyledi. Bence de fena bir fikir değil: göçmenlerin bu kadar yoğun olduğu ülkede bunun olmaması bir hata.. Gerçi yanımdaki arkadaş böyle birşey yapılması durumunda “o anıtlara verecekleri parayı bize verseler ya” diyecebilecek büyüklerimizden bahsetmişti kulağıma fısıldayarak. O da doğru ya, bu sefer büyüklerimizi farklı şekilde anmıştık.. : )

Ara verilmişti. Normalde hiç içmediğimiz kahveyi içtik, muhabbet ettik, yönetimi eleştirdik, ‘eleştirmek güzel birşeydir’ diyip helalleştik, sonra organizasyona yine şikayette bulunduk..

İkinci bölüm başlamıştı. Bir film daha hazırlanmış, onu seyrettik. Az kalsın Filistin’e gideceğiz sanmıştım.. Filmin ardından avukat Famile Fatma Arslan’ın hikayesini dinleyecektik bu sefer. Ama bayan Arslan Hollanda’nın eksik olmayan trafiğine takılmıştı. O olmayınca stand-up’cı Roue Verveer’i izledik. Sürinam asıllıymış. Adamın hayatı koca bir komedi, hâl böyle olunca anlatacakları da bitmedi. Ama harbiden gül-gül-gül, karnım ağrıdı. Schiphol Havalimanındaki yaşadıkları mı dersin, Afganistan’da olanları mı dersin, ya da aile içerisinde yaşananları mı dersin.. Güldürmekle kalmadı tabi, güldüren insanlar hep mesaj verirler, bkz. Kemal Sunal. Düşündükten sonra, şimdi taşındık..

Kendisine karşı bu zamana kadar ırkçı yaklaşımın olmadığını söylerken, aslında bunun kendisinden kaynaklandığını söyledi. Yoksa Sürinam’a her gidip-gelmesinde %100 kontrolden geçiyor, ama herşeye rağmen kızmıyor; sırf gıcır-gıcır bir araba kullandığı için durduran polise cevabını yapıştırıyor vs. Bunları bir çok kişi -belki haklı olarak- ırkçı yaklaşım olarak değerlendiriyor. Ama bu arkadaş böyle değil. Dedik ya, hayatı komedi, komik sözlerinde ciddi mesajlar barındırıyor ve bu şekilde daha etkili oluyor.

Ve avukat Famile Fatma Arslan gelmişti. Merakla bekliyorduk hikayesini. Meğer sandığımızdan da fazla zorluklar çekmiş Arslan. Bizimkisi nedir ki..? Biz derdimiz destek verenimizin olmaması. Ama unuttuğumuz şey, karşımıza çıkan hiç kimse olmadı. Fatma Arslan’da maalesef durum böyle değildi. ‘Maalesef’ demek ne kadar doğru olur bilmem, zira bu gerçek bu azmi kazandırdı, daha fazla şeyler öğretti ve bizim önümüze örnek bir başarı hikayesi olarak çıkmaya sebep oldu bu gerçek. Hayır sandığımız şeylerde şer, şer bildiğimiz şeylerde de hayır olabilir misali. Hikaye anlatılırken aklıma babamın yaşadığı bir kıssa aklıma geldi. Zamanında babam bir Türkiye’de bir çok doğu illerinin köylerinde sınıf öğretmenliği yaptı. Okulun tek öğretmeni olan babama kız çocuğu teslim eden babalarının ‘mektup yazmasını bilsin, yeter’ demeleri misali.. Yıl 2012, halen aynı kafaya devam. Herneyse, avukat demiştik. Famile Fatma Arslan mezun olduktan sonra olsun, 10 yıl önce avukat olduğunda olsun, iş hayatında bir çok zorluklar yaşamış.

Bu konuda en büyük mesajı ‘kendini kurban görmemek/göstermemek’. Bir hedefe varılacaksa, azimle, gayretle varılması gerekir. Kendi kendine birşey olmaz. Kişisel şans da lazım bu konuda. Bu şansı senin için başta çevren oluşturur, iyi dostların/yakınların sana yardımcı olurlar ve motive ederler. Yani farkına varmadan iyi bir zemin hazırlanır ve bunun üzerine kendi gayretinle başarını kurarsın.

Hollanda’da aynı zamanda ilk başörtülü avukat olan Arslan’a öğrencilerden gelen soru üzerine, şuan bir çok başı örtülü avukat olduğu bilgisini verdi. Kendisi şuan işveren konumda ve işi büyütmüş vaziyette. Allah başarılarının devamına erdirsin..

3 Saat bu şekilde geçti. Herkese koca bir alkış, güzel bir programdı. Bütün organizatörlere (Academic Forum, Stichting Nieuw Brabantse Academici, Child Chance Foundation ve Ysea’ye) 90 milyon önünde şükranlarımı iletiyorum.

Bu arada doğru ya.. Bachelor eğitimimi tamamlamam için Cuma gününe bir rapor yetiştirmem gerekiyordu. Neyse, daha tam tamına bir gün varmış.. Bunu yapabilirsem gerçekten kendimi yetenekten sayacağım. Ve belli mi olur, gelecek nesillere bu başarımı aktaracağım..

Selâm, sevgi ve saygılarımla,

MehmetİO

Oss’ta gençlik şöleni

Oss Ulu Camii’nde Tuğra Gençlik Kolu’nun dün düzenlediği gençlik şöleninde, gençler hafızalardan çıkmayacak bir akşam geçirdiler. Programa Veghel’den 13 kişi katıldı.

Kılınan yatsı namazının ardından yemek verildi, hemen ardından ise gençlere özel salonda program başladı.
Cami yönetim kurulu başkanı, HDV Gençlik Koordinatörü ve Tuğra Türk Gençlik Kolu tarafından yapılan açılış konuşmalarında gençlere bir çok nasihat verildi.
Feridun ve Furkan kardeşlerin türkü ziyafetinden sonra, Ozan Çelebi besteleriyle ve anlattığı hikayeleriyle bölgenin her yanından gelen gençleri zaman zaman duygulandırdı, zaman zaman güldürdü.
Ozan Mehmet Alkır’ın da öğütlerle dolu türkülerinden sonra Doç. Dr. Bülent Şenay konuşmaya davet edildi.

Doç. Dr. Bülent Şenay’ın ilk olarak, “buraya Türkiye Cumhuriyeti Lahey Büyükelçiliği Din Hizmetleri Müşaviri olarak değil, buraya üç çocuk babası vasfımla geldim” dedi. Sohbetine doyum olmayan Doç. Dr. Bülent Şenay’ın konuşmaları yine oldukça dikkat çekiciydi. Basiret ve ferasetin önemine değinen Şenay, gençlerimizde bir müslüman olarak bulunması gereken özellikleri hem hoş ve aynı zamanda detaylı bir şekilde anlattı.

Ancak kuşkusuz en önemli vurguladığı konu ‘zaman’dı. “Gençler vakitlerini nasıl harcıyorlar? İnternet varsa, MSN, yoksa telefon görüşmesi, olmadı SMS ile..” Ama konuşurken kesinlikle MSN dili olarak konuşulmaması gerektiğini üstüne basa basa anlattı. Ağızdan çıkan her sözcüğe dikkat edilmesi gerektiği gibi, küfürden kaçınmak gerek. Şenay, küfür edenleri, ‘içini başka türlü ifade edemeyen insanlar’ olarak nitelendirdi. Vakti iyi değerlendirmemenin meyveleri olsa gerek..
Namaz ve abdest konusunu da ele alan Doç. Dr. Bülent Şenay, konuya farklı bir pencereden bakarak bu iki hususun insanlar için neden ve hangi şekilde önemli olduğunu detaylı bir şekilde anlattı. Mesela abdest, sadece vücudun suyla temizlenmesi değil, aynı zamanda akupunktur noktaları ile sağlanan temasla da vücut için faydalıdır. Namazdaki duruş şekillerinin de birer manası olduğunu bildiren Doç. Dr. Bülent Şenay, namaza vakit ayırmayan birinin, zamanını iyi ayarlayamayan (planlama yapamayan) biri olarak ifade etti.
Doç. Dr. Bülent Şenay, insan için üç çeşit zindanın bulunduğunu söyledi. Bunlar: tarih zindanı, toplum zindanı ve nefis zindanıdır. Tarihini abartarak kurcalayan, yücelten biri, kendini zindanda bulur. Aynı şekilde toplumu yücelten, asıl belirleyici kabul eden ve bireyi yadsıyan da zindanda gibidir. Bu ikisinde bulunmayan ise nefis zindanı tehlikesi ile karşı karşıyadır. Bu zindanlara ufak bir pencere açıp, gün yüzünü görmek, insanın kendi elinde olduğunu belirten Şenay, bu pencerenin Allah’a varan yol olduğunu söyledi.

Gençlerin hayatlarındaki bu dönemi iyi değerlendirmesi gerektiğini ifade eden Doç. Dr. Bülent Şenay, kendisinde üç cep telefonu bulunduğunu belirterek, arasıra interneti ve telefonu bir köşeye bırakıp, kendimizi sorgulamamız gerektiğini, uyumadan hemen önce ‘bugün ne yaptım?’ ve ‘yarın ne yapacağım?’ sorularına cevap bulması gerektiğini söyledi.

Programın sonunda Ozan Dursun sahne aldı ve ardından çiğ köfte ikramı yapılarak program son buldu.

Veghel Selimiye Camii Gençlik Kolu program sonrası yaptığı görüşmede Doç. Dr. Bülent Şenay’ı Veghel’e davet etti.

Programda emeği geçen herkese Veghel gençleri adına teşekkür ediyoruz…

Saygılar,

Mehmet İO

Türk Gençlerine Konferans

Çağdaş Zamanlarda İslam ve Diğer Dinler KonferansıGeçtiğimiz günlerde (10 nisan, cuma günü) Hollanda Din Hizmetleri Müşaviri Doç. Dr. Bülent Şenay Eindhoven’da bulunan H.D.V. Fatih Camii gençlik lokalinde bir konferans verdi. Konu: “Çağdaş Zamanlarda İslam ve Diğer Dinler”.

Akşam 18.30’da başlaması planlanan konferans, bir takım teknik arızalardan dolayı 19.00’da başlamak zorunda kaldı. Bir yandan bu durum iyi oldu, yoksa geç kalıyorduk. Ben ilk defa böyle bir konferansa katılıyordum. Merak içerisindeydim tabii. Organize eden ekip kapıda “Hoşgeldiniz” diyerek içeri babamla, arkadaşla ve iki hocayla girdik. İçeride gençlerin çok olması dikkatimi çekti. Gerçi konferans zaten gençlere yönelikti. Buna rağmen bir kısım yaşça büyük insanlar da vardı. Dinleyicilerin üçte biri kadar bayanlardan oluştu.

Konferansın açılışını Gençlik Kolları Başkanı yaptı. Her ne kadar kürsüde konuşmakta zorlansa da, gayreti ve organizasyonu takdire değerdi. Kısa bir sunum ile gurbete gelen Türkleri anlattı. Ardından konuk bir din görevlisi kısa bir Kuran ziyafeti verdi.

Aradan 20 dakika geçti ve asıl programın başlaması için Doç. Dr. Bülent Şenay çağrıldı. Önce kendini kısaca tanıttı. Üniversitede okumuş, yurtdışında araştırmalar yapmış, hatta dinlerini öğrenmek için farklı din mensupları aileleriyle bir kaç gün beraber yaşamış ve ibadethanelerini de ziyaret etmiş. Müşavirin amacı, bize diğer dinlerin görüşlerini anlatmak ve böylece kendi dinimizin kıymetini iyi bildirmekti.
Konuşmasının giriş kısmı baya uzun sürdü. Önce dinlerin temelini anlattı. Dinin bir üçgen olduğunu ve bu üçgenin köşelerinde; ‘Din-Rab, Din-Ben ve Din-Ötekiler’ ilişkilerine dayalı olduğunu anlattı.

Bülent Şenay konuşmasında zaman zaman Cem Yılmaz’ı aratmadı. İlk olarak “Hollanda’dan neden peygamber çıkmamış?” diye sordu. Dinleyiciler uzun uzun düşündü, sn. Şenay ise bizleri bu arada seyretti ve hafif gülümsedi. Kimse cevap vermeyince cevabı şuydu: “Çünkü Hollanda’da dağ yok, dağ”. İster istemez ‘ne alaka?’ dedirtti bizlere. Açıklama olarak peygamberlerin hepsinin vahyleri dağda aldığını söyledi. Jeton düştü..
Konferansın girişi gerçekten kendisinin de söylediği gibi çok uzun sürdü. “Acelemiz yok, sabaha kadar burdayız zaten”, derken şaşırttı bizleri. Girişte yahudilerin ağlama duvarından, budistlerin reenkarnasyonundan, hristiyanların İsa’yı ilahlaştırmalarından ve hinduların yüzlerce tanrılarından bahsetti. Bu dinler haricinde isimlerini pek duymadığımız, ama günümüzde içerisindeki bazı uygulamaların ‘modern’ olarak algılanan dinlerden de bahsedildi. Örneğin, meditasyon hareketleri ile insan sakinleşiyor ve huzura kavuşuyor deniyor. Şenay’ın tepkisi ise şu şekilde; “Meditasyon tamamıyla Budizm’de bir ibadettir. İslam’da yeri yoktur. Meditasyon yaparken ‘Ohm’ zikri yerine ‘Hû’ dersiniz. ‘Allah kabul etsin’ derim.” Bu sözler sonrası herkes kahkahaya boğuldu.

Esprileri bu sözlerle kalmadı.. Ardından bir fıkra anlattı:
“Amerikanlar ve İngilizler birbiriyle savaşmaya başlamış. Allah’ın melekleri Allah’a koşuyorlar ve kapısını çalıyorlar. Allah kapıyı açıyor ve melekleri telaş içinde; ‘Rabbimiz, İngilizler ve Amerikanlar çatışmaya girdi. Çok kan dökülüyor. Lütfen bir el atınız.’ Allah şu cevabı verir; ‘Hiç birşey olmaz. Kendi aralarında meseleyi hallederler ve olay biter.’ Bu cevabın ardından melekler gider ve ‘vardır Rabbimizin bir bildiği’ derler. Daha sonra İtalyanlar ve Almanlar birbiriyle savaşa girerler. Yine aynı şekilde melekler Allah’a koşarlar ve kapısını çalarlar. Kapı açılır ve melekler durumu anlatır. Allah yine ‘Hiç birşey olmaz. Kendi aralarında meseleyi hallederler’ diyerek cevap verir. Yine melekler gider ve ‘vardır Rabbimizin bir bildiği’ derler. Bu sefer Türkler kendi aralarında bir savaşa girerler. Melekler telaş ile yine Allah’ın kapısına varırlar. Derler ki; ‘Rabbimiz, Türkler kendi aralarında çatışmaya girdiler. Lütfen bir el atınız’. Allah’ın verdiği cevap bu sefer değişikti; ‘Ne? Türkler mi çatışıyorlar? Getirin hemen silahlarımı! Onlar birazdan herşeyi bana havale ederler..!’ ”.
Bu fıkra sonrası yine kahkahalara boğulduk. Ama aynı zamanda bir de mesaj aldık. Kötü bir olay sonrası ‘alnımın yazısı, kaderim böyleymiş, kahpe felek’ gibi sözlere başvurmakak lazım. Sonuçta idaremiz kendi elimizde. Böyle bir fıkrayı koskocaman bir müşavirin anlatması tabii daha bir acayip oluyor.

Derken, bence anlattığı konuların en önemli sonucu, İslam dini hariç, hiçbir dinde bir peygamberin olmamasıdır. Evet, belki isim olarak bir peygamberleri vardır, ama ya peygamber olarak anılmıyorlar, ya da sözlerine, yaptıklarına ve tavsiyelerine uymuyorlar. Bizim Peygamberimizin hadisleri ve sünnetleri var. Herhangi başka bir dinde bu kadar net örnekler bulunmadığını ispat etti. Ağlama duvarında yahudiler mesela neden ağlarlar? Onlarda bu ibadet, bizim Hac ibadetimize benzer. Ancak Hac vazifesini Allah emretmiş ve Peygamberimiz uygulamış. Ama Allah Musa peygambere ağlama duvarında ağlamayı emretmemiş. Emretmediği için de Musa a.s. bunu yapmamış. Diğer bir örnek ise hristiyanlardaki pazar ayiniydi. İsa peygamber bu ayini cumartesi günü yaparmış, tıpkı bugün yahudilerin cumartesi günü yaptıkları gibi. Ancak bazı siyasi nedenlerden dolayı hristiyanlar bunu pazar gününe almışlar. Hinduizm’de zaten peygamber yok. Budizm’de ise peygamber var, ilah yok.

Doç Dr. Şenay’ın peygamber konusunda verdiği bir örnek çok güzeldi, lakin örnekte ismi geçen insanın durumu çok acıydı. Şenay’ın İngiltere’de bulunduğu sürede, seneleri hristiyanlığı araştırmakla geçmiş olan Richard’ın, hristiyanlığı bırakma sebebini anlattı. Richard bir gün der ki; “Ben artık hristiyan değilim”. Richard dört dörtlük bir hristiyan olmaya çalışmış ama başaramamış. Gerekçesi ise, İsa peygamberin hristiyanlıkta ilahlaştırılması ve günlük hayat için dinlerinde bir rehberin bulunmaması. Richard, “Sizin, dini lider, yönetici, öğretmen, ticaret adamı vs. olan bir peygamberiniz var. Her yaptığı işten örnekler alabiliyorsunuz ve yanlış yolda olmadığınızdan emin olabiliyorsunuz. Hristiyanlıkta bu yok işte.” demiş.

Toparlamak lazım. Bülent Şenay’da planlanan 1,5 saatlik konuşmasını 2,5 saate çıkarmıştı ve halen bitmemişti. Devam etse gerçekten sabahı bulacaktı. Fakat konuşması tek konu hakkındaydı ve dolayısıyla hem bu kadar çok konuşmak insanı sıkmadı hem de dinleyicileri anlatılmak istenen mesaja odaklandırdı.

Ayrıca Doç. Dr. Şenay bir kaç da göndermede bulundu. Camilerde ön saflarda bulunan büyüklerimizin aralarına çocukları almaması ve üstelik asık suratlı olmalarından şikayetçiydi. Çünkü Peygamber Efendimiz güleryüzlü olmayı tavsiye etmiş. Gayri-müslim bir ülkede bu tavsiye daha önemli oluyor. Müslümanın, müslüman olmayan bir kişiye güleryüzüyle elektrik vermesi gerekiyor, ki karşıdaki etkilensin ve heveslensin.
Ayrıca hergün camide bulunan büyüklerimize de tepkiliydi müşavir; “Öğle namazını kıldıktan sonra, bir takım sosyal faaliyetlerde bulunuyorlar, ardından ikindi namazına idrak ediyorlar” diyerek gösterdi tepkisini. Zira ‘sosyal faaliyetler’ dediği, sözümün meclisten dışarı olmasıyla birlikte, büyüklerimiz için lokalde kahve içmek, dedikodu/gıybet yapmak ve boş işlerle uğraşmaktan ibaret.
Bunları dedikten sonra sanırsınız ki, bir Din Hizmetleri Müşaviri camiye kimsenin gelmesini istemiyor. Fakat tabii burda haklı bir tepkisi sözkonusuydu.

En son olarak gençlere de bir tavsiyede bulunuldu. “Cep telefonu..” dedi ve sözünü şöyle devam ettirdi; “Herkeste bir cep telefonu bulunuyor. Hatta ben de üç tane var bundan. Ama arasıra cep telefonunundan uzak durmamız gerekiyor. Kendimizle başbaşa kalmalıyız ve kendimizi sorguya çekmeliyiz. Rabbimiz ile iletişime geçmemiz lazım. Yanımızda cep telefonu olduğu zaman, yalnız kalmaktan korktuğumuz için ya biz birini arıyoruz, ya da başkası bizi arıyor.”

Konferans içeriği konusunda izlenimlerim bu şekildeydi. Bu tür organizasyonların devamını diliyorum. Benim kaldığım kentteki durum henüz böyle bir organizasyonun yapılması için elverişli değil. Ama Eindhoven’de sık sık yapılması gerekli ve çevredeki kentlerde oturan Türkler de davet edilmeli. Tabii bu müşavirin bilgili, kültürlü ve açık görüşlü olması ve dikkat çekerek hitap etmesini bilmesi büyük bir avantaj.
Zira Hollanda okullarında, 1453’te Fatih’in İstanbul’u feth edip, Orta Çağ’ın sonunu geldiğini değil, Osmanlı’nın feth ettikleri yeri yakıp yıktıklarını okuyoruz. Türklerin huzur istediğini değil, milyonlarca Ermeni’yi katlettiğimizi öğreniyoruz. İslam’ın okumayı ve barışı emrettiğini değil, cehalete ve kan dökülmesine sebep olduğunu okuyoruz.

Bu yüzden dilerim ki birçok konuda da bu tip konferanslar verilir.
Hollanda gençliğinin buna gerçekten ihtiyacı var..

Organizasyon için ilgililere teşekkür ederim.

Saygılarımla,
Mehmet İO

İO ve İnternet

GarfieldBilgisayarla 1999 senesinde tanıştım. Paint ve Word ile kendi çapımda çalışmalar yapmaya çok hevesliydim. Zaman zaman çevirmeli internet ile bir kaç dakikalığına internete girip, Galatasaray, Fenerbahçe ve Beşiktaş’ın sitelerine giriyordum ve bilgi toplayıp, slaytlar ve diğer dokümanlar yapıyordum. Fatura fazla kesilmesin diye, 1 saatten fazla internette durmazdım.

Yıl 2004. Bilgisayarımıza ADSL bağlandı. Dolayısıyla zaman kısıtlaması ortadan yok oldu. O zamanlar bilgisayarda sıkça oynadığım FIFA 2004′ün ilk Türk yama sitelerinden olan SoccerCenter.Net‘te çok zaman geçiriyordum. Bu sitede Türk takımlarının bulunmadığı FIFA oyununa Türk takımları ekleme dosyaları bulunuyordu. Formalar, logolar, stadyumlar vs. vs. Bu işe de heves saldım ve forma yapmaya Paint ile başladım. Ama Paint ile bu işin olmayacağını anladım ve internette yabancı sitelerde başkalarının bu formaları nasıl yaptığını öğrendim. Ve Photoshop ile tanıştım. Elim alışınca, Türk sitesinde görevli oldum ve binlerce kişi artık benim çizdiğim Türk kulüplerinin formalarını oyununa ekledi. Ayrıca uluslararası sitelerde de yayınlandı ve çizdiğim formalarla büyük beğeni topladım. EsesFutbol.com yöneticisi Serkan Tunç o zamanlar 2. Lig’de bulunan Eskişehirspor için de bir yama (forma, kadro, amblem vs.) hazırlamamı istedi. Kısa sürede yönettiği siteye de el atma fırsatı verdi, resimleri ve şekillendirilmesiyle o gün bugündür uğraşıyorum. Belki bu site bana bir kaç ay sonra yerel futbolla ilgilenme hissi doğuracaktı..

Şubat 2005′e kadar artık o kadar forma çizmişim ki, memleketim Kahramanmaraş’ın tek profesyonel kulübü olan Kahramanmaraşspor’a da ait bir forma çizmek istedim. Bunun için yerel siteleri araştırdım. Yerel bir forumda Kahramanmaraşspor fotoğrafları istedim. Maalesef.. Hiç kimsenin böyle bir takımın varlığından bile haberi yoktu. Kardeşim Murat, o sıralar bedava bir hosta ASP ile bir site kuruyordu. Azçok HTML bilgim vardı. Mart ayında ben de kardeşimin yardımıyla Kahramanmaraşspor için bir site kurdum (bedava hosta). Bütün bilgi birikimim ile siteyi bir kuşa benzetmeye çalışıyordum.

2 Ay geçmedi, ve çok değerli abim Mahmut Özpınar tarafından ‘keşfedildim’. Kendisinin yönettiği Marasliyiz.Biz platformu bünyesinde paralı bir alana ve adrese site kurdu ve sorumluluğunu bana devretti. 4 Seneden beri KahramanMarasSpor.org sitesini yönetiyorum ve site ekibi ve ziyaretçilerimiz ile birçok başarılara imza atmış bulunuyoruz. Yerel gazetelerden yardım beklemek yerine, adeta Hollanda’dan Kahramanmaraş’taki yerel gazetelere haber kaynağı olmamızı sağladım. Ayrıca ziyaretçilerimizi ‘büyüklerimizin’ kişisel reklamlarından uzak tutmaya çalıştım. Her ne kadar Kulüp Yönetimi, taraftarımıza sesini duyurma imkanı sunduğumuzdan hoşlanmadığı için dava açmakla tehdit etse de, doğru olduğuna inandığım yoldan vazgeçmemeye özen gösteriyorum.

Kahramanmaraşspor yavaş yavaş hak ettiği değeri taraftar tarafından buluyor. Bulduğumuz ve derleyip düzenlediğim bilgiler internette hızla yayıldı. Şimdi sıra Kahramanmaraşspor’un amatör kulüplerinde. Yine Mahmut Özpınar’ın bana yardımcı olduğu PHP dilini kısa zamanda kısmen öğrenip, uygulamaya başladım. Uyguladığım sitelerden birisi MarasAmator.Com.

Bu eksiğin aslında sadece Kahramanmaraş’ta değil, ulusal çapta olduğunu da anladım. Serkan Şahinile tanıştım ve Türkiye’nin en çok takip edilecek amatör futbol sitesini kurmaya karar verdik. Teknik ve grafiksel kısmı bana, içeriği ise S.Şahin’e ait olacaktı. Sonuç: AmatorFutbol.org.

Bu siteler yanında Türkiye’nin bütün profesyonel liglerinde mücadele eden kulüplerin (3 kulüp hariç) logolarını Photoshop ile vector formatında çizdim ve amatör kulüplerin logolarına başlamış bulunmaktayım. Tabii bu hiç bir zaman bitmez, ama en azından elime ulaşan logoları çizmekteyim. Bunları yayınlamak için ise FutbolLogo.Com sitesini hazırlıyorum.

Şimdilik bu kadar…